Zor zamanlar

Dünya zor zamanlar yaşıyor.

Tabii ki Türkiye de..

Ardı ardına gelen saldırılar, patlamalar, sonrasında da darbe girişimi ülke insanını her an ölme ihtimalini düşünerek yaşamaya sevkederken ülke ekonomisi girdaba girdi çıkamıyor.

Üzülecek o kadar çok şey var ki bu aralar , insan gerçekten hangisine daha fazla üzüleceğini şaşırıyor.  "bizim neslin görmediği bi uzaylı istilası kaldı" yazmış geçenlerde biri.. adam haklı diyecek oluyorum , diyemiyorum. bu ülkede bu da olmaz arkadaş dediğimiz ne varsa oluyor zira. Surekli daha da şaşırmam deyip yine şaşırıyorum. Kendim için üzülüyorum, sevdiklerim için üzülüyorum, millet için üzülüyorum, ülke için üzülüyorum.  sonra pijamayla tank kovalayan adamlar aklima geliyor, gülüyorum:)) az sonra yine üzülüyorum...

Dışarda emniyette miyiz acaba diye düşünmek çok yorucu. Evimizde emniyette miyiz diye düşünmek güvensiz hissettiriyor. Ailem, sevdiklerim emniyette mi diye düşünmek öfkelendiriyor. Gitmek lazım diyorum, şu an için gidemiyorum. Dünyanın en güzel iklimine , doğasına dogmusken gitmek, ilerde beni üzecek gibi hissediyorum. Gitmemek ise bambaşka üzüntüler yaratabilir.. Cahillik mutluluk derler ya biraz o hesap olacak ; keşke gitmek gibi bir seçeneğim olmasaydı, belki daha çabuk adapte olurdum olaylara.. Gel gör ki aklımda gitmek varken adapte olamıyorum şu an ülkede olanlara.
şaşkınım..

kendime not: para biriktir. her an gidesin gelebilir.